Prawo zamówień publicznych

O tempora… doszło do tego, że zamiast porozmawiać tradycyjnie (oko w oko) lub nowocześniej (smartfon w smartfon), wymieniamy się wpisami na blogu. Pachnie to trochę Big Brotherem, ale co tam… trzeba płynąć z nurtem.

Po pierwsze, gratuluję artykułu. Nie wszystko zrozumiałem (w szczególności dotyczy to przedostatniego akapitu) 🙂 , ale to pewnie wina wyłącznie kondycji moich szarych komórek, które zapędziłem do pracy nad książką.

Po drugie, jak być może wiesz, usługi niepriorytetowe wyjątkowo mi nie leżą.

Ja po prostu nie rozumiem, czemu to rozwiązanie służy, nie wiem, dlaczego usługa sprzątania jest priorytetowa, a usługa prawnicza – niepriorytetowa, no i o co chodzi z tym „priorytetem”?

Strasznie nie podoba mi się sformułowanie „nie stosuje się przepisów ustawy” z art 5 ust. 1 (ale także z art 4). Czy nie lepiej byłoby napisać coś w stylu „można nie stosować”?

Po trzecie, jestem daleki od gloryfikowania art 5 ust 1a. Przepis daje spore możliwość zarówno nieuczciwemu zamawiającemu, jak i kontrolerowi łasemu na premię. Nie żałuję więc, że znika, choć nie oznacza to, że podoba mi się art 5a.

Po czwarte, okoliczności wprowadzenia tego przepisu (art 5a) istotnie są niejasne. Rząd chyba skorzystał z okazji by „domknąć” rzekomą lukę. Argument, iż dotychczasowe rozwiązanie „może budzić wątpliwości co do zgodności z zasadami z TFUE” mnie nie przekonuje. To, że coś „może budzić wątpliwości” (czyje? jakie? na jakich podstawach?) jest zbyt słabą przesłanką do gmerania przy prawie. Przede wszystkim od wątpliwości jest Komisja Europejska, która może (w ostateczności) zaskarżyć państwo do TSUE. Wątpliwości może też rozstrzygnąć Trybunał (bez udziału Komisji) w trybie pytania prejudycjalnego.

Po piąte, nie uznaję metody „kopiuj-wklej„. Dotyczy to nie tylko prac dyplomowych, ale także metody na implementację norm unijnych. Rozumiem, że w języku Brukseli zwrot „przejrzysty, obiektywny, niedyskryminacyjny” coś tam znaczy. Ale cóż on znaczy na gruncie PZP made in Poland?

Niewiele.

Ta nieszczęsna dyskryminacja już w zamówieniach publicznych się pojawiła, choć nie rozumiem, dlaczego ustawodawca nie skorzystał z konstrukcji „równego traktowania” – królowej zasad udzielania zamówień?

Czy ustawodawca pisząc o przejrzystości miał na myśli coś więcej, niż obowiązek publikacji ogłoszeń? Jeżeli tak, to co? Tego pewnie nie wie nawet ustawodawca.

Natomiast, na czym ma polegać „udzielenie zamówienia w sposób obiektywy” nie wie chyba nawet sam Wszechmogący (dla niewierzących – Matka Natura).

Bełkot. Bełkot i jeszcze raz bełkot.

Po piąte, kolejną zmianą w zakresie usług niepriorytetowych będzie ich likwidacja, gdyż nowe dyrektywy podobno ich nie przewidują. Piszę „podobno”, ponieważ nowych dyrektyw nie czytałem. Przyznaję to publicznie, gdyż wiem, że w Polsce od deski do deski nie przeczytał ich nikt – a już na pewno nikt z Wiejskiej. Wizja wyrugowania konstrukcji usług niepriorytetowych tak mnie cieszy, że już dziś przestaję się tym zagadnieniem interesować.

Korzystam z okazji, by przekazać Koledze wyrazy najwyższego szacunku. Toruń pozdrawia Bydgoszcz 🙂

Maciej, może masz jakieś dopowiedzenia w sprawie?

Nie dalej jak wczoraj pewien Wykonawca poprosił mnie o pomoc w wyjaśnianiu, że zaoferowana przez niego cena nie jest rażąca.

Stan faktyczny: gmina, przetarg, cena nr 1 – 1.200.000, cena nr 2 – 1.800.000. Gmina wzywa do wyjaśnień, gdyż ma wątpliwości, czy przypadkiem cena nr 1 nie jest rażąco niska. Jedynym źródłem wątpliwości jest to, że 1,2 mln to mniej niż 1,8 mln, a 600.000 to sporo pieniążków.

Moje stanowisko: odpowiedzieć trzeba, ale wskażemy, że sam fakt, że cena nr 1 jest niższa od ceny nr 2 nie dowodzi, że mamy do czynienia z rażąco niską ceną. Sąd Okręgowy w Olsztynie wyprodukował jakiś czas temu taki wyrok, z którego wynika, iż zamawiający w wezwaniu z art 90 PZP musi precyzyjnie opisać swoje wątpliwości, aby umożliwić wykonawcy ustosunkowanie się do nich.

My teraz jesteśmy niczym dziecko we mgle. Piszemy naturalnie, że jesteśmy producentem urządzeń i stąd mamy niższe ceny, specjalizujemy się w tych robotach i mamy własny sprzęt, ale czy odpowiadamy w ten sposób na wątpliwości zamawiającego? Bóg raczy wiedzieć!

Stres jednak jest niewielki. Jeżeli zamawiający nas odrzuci, idziemy do KIO i przy dotychczasowym orzecznictwie mamy duże szanse na sukces.

Ale oto mędrcy z Wiejskiej postanowili poprawić to rozwiązanie.

Żeby pokazać Ci, jak bardzo poprawili załóżmy, że wartość zamówienia wynosi 1.800.000 zł., OK?

Zamawiający musi wezwać do wyjaśnień (cena niższa o więcej niż 30% od wartości zamówienia). Jedynym powodem jest „niskość” ceny. Odpisujemy, to co odpisaliśmy (jesteśmy producentem, robimy tylko to i mamy wspaniałe zaplecze techniczne, przez co niskie koszty). Zamawiający uznaje, że takie banialuki to każdy sobie może napisać, że brak dowodów, wyliczeń, raportów etc. i że nie udowodniliśmy,  że cena nie jest rażąco niska. Odrzuca naszą ofertę.

Pójdziemy do KIO? Jak będziemy mieli wolne 10.000 zł., to może pójdziemy, choć ja chyba namówię wykonawcę, by poszedł do kasyna albo na wyścigi. Tam będzie miał większe szanse 🙂  KIO może bowiem stwierdzić, że wartość wyliczona przez specjalistę-kosztorysanta odbiega od ceny ofertowej, a z odpowiedzi wykonawcy nie wynika, dlaczego tak się stało. I po sprawie.

Nasz kochany ustawodawca zastąpił wątpliwości zamawiającego „automatyczną” okolicznością (mniej niż 30%) – do tej pory KIO i SO orzekały, że sam fakt ceny niższej od wartości zamówienia lub innej oferty nie przesądza o tym, że cena jest rażąco niska – teraz ta linia orzecznicza wyląduje w koszu. Do tego przerzucił ciężar dowodu na wykonawcę, co czasem będzie oznaczało, że wykonawca będzie musiał wykazać, że kosztorysant przeszacował.

To już wolę udowadniać, że nie jestem wielbłądem…