Prawo zamówień publicznych

Za parę dni będziemy obchodzili drugą rocznicę odwołania Pana Sadowego.

Z tej okazji Pani Premier ogłosiła konkurs na stanowisko Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych.

Przypomnę, że to już drugi konkurs. Pierwszy został ogłoszony przez Pana Premiera Tuska, ale Pani Premier Kopacz nie powołała zwycięzcy na stanowisko.

Mam nadzieję, że Pani Premier Szydło po to ogłasza konkurs, aby go rozstrzygnąć.

Trzymam kciuki.

Lubię wracać do podstaw, spraw, o których wszyscy już zapomnieli, albo do których zdążyli już się przyzwyczaić.

Dziś na warsztacie omyłki i błędy.

Na gruncie PZP sytuacja jest postawiona na głowie.

Ten odwrócony stan, oceniam względem przepisów Kodeksu cywilnego.

Cywilistyczny błąd opiera się na percepcji błądzącego. To on uznając, że działał w błędzie posiada środki do uchylenia się od skutków swojego działania. Jest to racjonalne i logiczne, gdyż jedynie osoba błądząca wie, że działała w błędzie. Błąd to ni mniej, ni więcej jak mylne wyobrażenie osoby o stanie rzeczy.

A jak to jest na gruncie PZP?

Przede wszystkim urodzaj regulacji.

Mamy błędy, oczywiste omyłki pisarskie, oczywiste omyłki rachunkowe i inne omyłki.

Kto decyduje o błędach i omyłkach wykonawcy: wykonawca – nie – zamawiający!

To zamawiający w art. 26 ust. 3 PZP wzywa wykonawców do uzupełnienia dokumentów zawierających błędy, to zamawiający w art. 87 ust. 2 poprawia omyłki, czy też odrzuca ofertę jak to ma miejsce w 89 ust. 1 pkt 6 PZP.

A zatem zamawiający „czyta w myślach” (i czynach) wykonawcy, by czasami ten odczyt mu zakomunikować – też na podstawie prawa – 87 ust. 2 in fine.

Ja zdaję sobie sprawę, że stoi za tym siła pragmatyzmu.

Do czego to jednak prowadzi?

Poczytajmy.

Moja ulubiona fraza to „niezamierzona niedokładność nasuwająca się każdemu, bez przeprowadzania dodatkowych ustaleń”.

Pamiętasz, jak krytykowałem podniesienie progu do 30.000 EURO?

Wciąż uważam, że był to ruch pod prąd potrzeb systemu zamówień publicznych w naszym kraju. O ile bowiem postępowania „ustawowe” wyglądają mniej-więcej tak samo, o tyle w postępowaniach „podprogowych” panuje wolna amerykanka – każdy zamawiający kopiuje wprawdzie rozwiązania znane z PZP, ale już rozumie je po swojemu.

Mój ulubiony klient od tygodnia w pocie czoła pracuje nad przygotowaniem oferty w jednym z takich postępowań.

Od tygodnia dostaję telefony lub e-maile treści „Czy tak może być?” albo „Czy za to mogą nas odrzucić?”.

I od tygodnia niezmiennie odpowiadam „gdyby to postępowanie było prowadzone na podstawie PZP to tak by nie mogło być” albo „w takiej sytuacji odrzucenie zaskarżylibyśmy do KIO, ale nie zaskarżymy” albo „ustawa nakazuje wezwać do uzupełnienia brakujących dokumentów, ale tu ustawy się nie stosuje” itd, itp.

A postępowania o wartości poniżej „progu bagatelności” miały być tak banalnie proste…

Z racji moich pozazawodowych zainteresowań czytuję sobie książki i pisma poświęcone przestrzeni publicznej. W najnowszym numerze Architektury trafiłem na ciekawy materiał poświęcony Europejskiemu Centrum Edukacji Geologicznej.

Nie zawracałbym Ci głowy pisaniem o swoim hobby, gdyby nie to, że otwierający tekst nosi tytuł „Nietypowy konkurs” i w istocie opisuje postępowanie prowadzące do udzielenia zamówienia publicznego.

Autor tego tekstu napisał: „Zgodnie z regulaminem konkursu, zaproszenie do negocjacji na temat szczegółowego opracowania koncepcji skierowano zarówno do autorów, którzy zdobyli pierwszą, jak i drugą nagrodę. Oceniano koszt przygotowania dokumentacji i parametry cieplne obiektu.” (pogrubienie pochodzi od Redakcji „Architektury”.

Konkurs przeprowadziła uczelnia (Uniwersytet Warszawski) wspólnie z warszawskim oddziałem SARP-u. Sądowi konkursowemu przewodził architekt, ale w jego skład weszli przedstawiciele UW.

Autorów dwóch najwyższej ocenionych koncepcji zaproszono do negocjacji bez ogłoszenia.

W wyniku negocjacji wybrano projekt, który w konkursie zajął drugie miejsce. Jego wykonanie pochłonęło 35 mln zł., co stanowiło i tak 1/3 kosztu wykonania zwycięskiego projektu.

Uderzyło mnie nazwanie tej procedury „nietypowym konkursem”.

Jest to przecież ścieżka uregulowana w PZP, tak często krytykowanej przez samych architektów.

Autor nie napisał, na czym – jego zdaniem – polega nietypowość konkursu. Jeżeli ma być to wada, ponieważ zamówienia nie otrzymał zwycięzca, to jestem gotów z takim stanowiskiem polemizować.

Po pierwsze, przyznanie drugiego miejsca też jest wyróżnieniem, nie jest więc tak, że ten drugi projekt został zdyskredytowany przez sąd konkursowy

Po drugie: zastaw się a postaw się? Nie zgadzam się z alternatywą: złoto albo nic. Udzielono zamówienia, które zostało nagrodzone (srebrem) przez sąd konkursowy i którego koszt realizacji mieści się w finansowych realiach naszego kraju.

Być może autor, pisząc o nietypowym konkursie zamierzał wyrazić zdziwienie, że oto stosując PZP doszło do przeprowadzenia konkursu architektonicznego z prawdziwego zdarzenia, a do tego jego wynik został zrealizowany.

Jeżeli takie były intencje Autora, to tu się z Nim zgadzam. Ale od siebie dodam, że jest to dowód na to, że problem z zamówieniami publicznymi częściej tkwi w praktyce stosowania ustawy, niż w jej treści.

PZP nie jest idealne, ale naprawdę daje sporo możliwości, które rzadko są wykorzystywane przez zamawiających. W konsekwencji, do niestandardowych potrzeb stosowane są standardowe rozwiązania. A jak się coś posypie, winna jest ustawa.