Prawo zamówień publicznych

Urząd Zamówień Publicznych opublikował wyniki analizy ogłoszeń pod kątem stosowania kryteriów oceny ofert.

Zgodnie z oczekiwaniami (przynajmniej moimi) odsetek postępowań z ceną 100% spadł drastycznie: z 93% do 33%. Podobnie drastycznie wzrósł odsetek postępowań z co najmniej dwoma kryteriami: z 7% do 67 %.

Nie mam czasu na zgłębianie metodologii tych badań. Z pobieżnej lektury wnioskuję, że badane były ogłoszenia o udzieleniu zamówienia opublikowane po wejściu w życie przepisu wymuszającego wprowadzenie kryteriów pozacenowych.

To oznacza, że badaniami zostały objęte również postępowania prowadzone jeszcze na starych zasadach.

Jeżeli mam rację, to wkrótce okaże się, że waga przechyli się jeszcze bardziej na rzecz dwóch i więcej kryteriów.

A propos wagi.

W większości przypadków dodatkowemu kryterium przypisano niewielkie znaczenie.

Średnia waga dla najpopularniejszego „terminu realizacji/dostawy” wyniosła zaledwie 11%. Drugie miejsce na podium zajęła „gwarancja/rękojmia” ze średnią na poziomie 10%.

Co ciekawe, przy bardziej „wyszukanych” kryteriach (jakość; wiedza i doświadczenie), średnia waga jest wyraźnie wyższa – sięga imponujących 19%.

Nie jestem socjologiem i interpretacja takich danych nie jest moją specjalnością. Pozwól jednak, że pokuszę się na jakieś wnioski.

Dane (w tym też te, o których tu nie pisałem) wskazują, że w wielu postępowaniach zamawiający poszli po najmniejszej linii oporu (miałem napisać „odrobili pańszczyznę”, ale nie chcę nikogo urazić).

Po pierwsze, w 92 % wprowadzili tylko jedno dodatkowe kryterium nie siląc się na płodniejszą twórczość.

Po drugie, w 69% zamawiający oceniali termin (dostawy, realizacji, gwarancji, płatności, reakcji).

Sądzę, że ogromna większość tych postępowań przed 19 października prowadzona byłaby w klasycznym systemie (cena – 100%)

Zaskoczeniem dla mnie były wyniki w zakresie „jakości” oraz „wiedzy i doświadczenia” (mam nadzieję, że to ostatnie kryterium zastosowano wyłącznie przy usługach niepriorytetowych).

Wprawdzie daleko tym kryteriom do powszechności (łącznie skromne 15%), ale ich średnia waga pozwala przypuszczać, że kryteria te zostały zastosowane świadomie: możemy zapłacić więcej, ale za lepszą jakość (świadczeń i wykonawców).

Nie jestem entuzjastą nowego rozwiązania – jest zbyt sztywne i zapewne nie sprawdzi się we wszystkich 200.000 postępowań przeprowadzanych co roku w Polsce. Poza tym nie rozumiem o co chodzi w art. 91 ust 2a po słowach „jeżeli dodatkowo”.

Nowelizacja zmusiła jednak zamawiających do zarzucenia sztampy i do przyjrzenia się swoim postępowaniom z perspektywy celu, do którego się zmierza.

Tego nigdy dość.

Powracamy do szarej rzeczywistości po zadziałaniu systemu informatycznego w drugiej turze wyborów samorządowych 2014.

Zajmiemy się dziś przeznaczeniem wpisu od odwołania do KIO.

Co ciekawe królowa procedur, jaką jest procedura cywilna, milczy o naturze opłat sądowych, uznając pewnie rzecz za bezdyskusyjną – płacić trzeba i kropka.  Wiadomo, jest to „cena” za rozpoznanie sprawy sądowej.

Wpis od odwołania do KIO doczekał się prawem opisanego rozliczenia.

Zgodnie z przepisem wpis pokrywa wynagrodzenia, wydatki i opłaty UZP związane z organizacją i obsługą postępowań odwoławczych, archiwizacją dokumentów oraz szkoleniami członków Krajowej Izby Odwoławczej, przygotowującymi do należytego rozpoznawania odwołań, wynagrodzenie oraz zwrot kosztów poniesionych przez biegłych i tłumaczy oraz koszty przeprowadzenia innych dowodów w postępowaniu odwoławczym.

Powyższego wyjaśnienia dokonano pewnie dla tych, co to nie lubią biurokracji. Wpisy nie są małe i jak się okazało skutecznie chronią przed pieniactwem, ale o tym w kolejnym … wpisie.

Podpytywał mnie Redaktor Artur Kiełbasiński na potrzeby artykułu w Wyborczej.

Zaraz potem rozmawiałem o tym z Maćkiem Lubiszewskim i zgodnie uznaliśmy, że nie wiadomo czemu ma to być w ogóle zewnętrzna usługa. PZP to przecież jeden wielki  outsourcing.

Wszelkie obecne problemy PKW, dotyczące systemu informatycznego obsługującego wybory, mogły być rozwiązane rękami sprawnego zespołu informatyków zatrudnionych przez PKW. Gwarancje bezpieczeństwa systemu, gwarancje poziomu ludzi go tworzących, obsługujących i w końcu rozwijających system, można osiągnąć należytą organizacją Komisji i odpowiednimi więzami stosunków pracowniczych. Zabrakło wyobraźni i wszystko obróciło się – jak zwykle – przeciwko PZP.